I love Zrenjanin portal

  • Zr oglasi
  • Univer export
  • Ultra Caffe
Aktuelno

Reč kritičara: Sve o novoj pozorišnoj predstavi „Imanje i nemanje“

Sticajem okolnosti ili, što je verovatnije, kao posledica materijalnog stanja kulture u nas, na obe scene pozorišta „ Toša Jovanović“ sezona je završena izvođenjem predstava koje su rađene sa manjim brojem glumaca, krajnje redukovane scenografije i kostimografije, dakle u znaku minimalizma scenskih elemenata.

Srećom, taj minimalistički stil je ovoga puta bio praćen uspelim eksperimenatlnim rediteljskim zahvatima i dobrim glumačkim radovima, što je rezultiralo malim, nepretencioznim ali kvalitetnim teatarskim ostvarenjima.

Jedna od dve izvedene predstave bila je i kompilacija Jovana SterijePopovića „Imanje i nemanje“, autorke Anđelke Nikolić.

imanje-nemanje

I Taxi Zrenjanin

STERIJA BEZ VREMENA I SCENOGRAFIJE

Naš veliki satiričar Jovan Sterija Popović je znatan deo svog opusa posvetio kritici i ismevanju društvenih i socijalnih mana, manija i patologije, kao što su šovinizam, lažno rodoljublje, skorojevićstvo, lažna učenost. Međutim, dobar deo svog komediografskog rada ispunio je i opisivanjem, ismevanjem i ispravljanjem elementarnih ljudskih negativnih osobina, kao što su laž, prevrtljivost, osionost, pohlepa, glupost…

Dopunite kućni bužet, prodajte stvari koje vam ne trebaju, postavite besplatan ZR oglas već danas.

Rediteljka Anđelka Nikolić je za svoju verziju sporednog Sterijinog dramskog iskaza, koji je najčešće uklopljen u njegove složenije komediografsko-satirične „epistole“ savremenicima, uzela tri uzgredna ostvarenja, koja su joj dobro poslužila za mali eksperiment iz pozorišne „anatomije“. Za predložak svog sasvim koncentrisanog i preciznog eksperimenta uzela je tri dramske minijature. Kako je Vinko Lozić postradao od zle žene, Volšebni magarac i Prevara za prevaru, decentno ih „očistila“ od geografije, ambijentalnih šumova, kolorita epohe, i tada joj se ukazao jedan zaboravljeni duhoviti i mudri moralista Jovan Sterija Popović. Onaj koji podseća na svoje antičke uzore, recimo Plauta ili Terencije, dalek od klasicističkog kostima koji je ne retko navlačio.

Posle ovako vešto i spretno obavljenih “arheoloških” radova, rediteljka povlači jedan, dosta rizičan potez, koji joj, međutim, otvara vrata ka uspešnoj teatarskoj formi namerno svedene i minimalističke predstave. A to postiže izostavljanjem scenografije jer sve što se pojavljuje na Maloj sceni ovog teatra, pored dvojice glumaca, jeste praktično igrajuća rekvizira i odeća. Na taj nači je, uz sinkopirane, podrazumevajuće ili latentne sterijanske asocijacije i aluzije, alterima ovog izvođenja ostavila mesto, u prostoru i apstraktnom vremenu, za igru iskušavanja govora, tela, fizičkih relacija. I sve to u zatvorenom krugu moralističkih, dobro poznatih, arhetipskih mudrosti.

Tako pruženu šansu, glumci zrenjaninsnki, Jovan Torački i Dragan Đorđević, su sa vidnim entuzijazmom prihvatili. I napravili mali scenski dragulj u stilu siromašnog, pučkog pozorišta. Pritom imajući od sredstava samo na raspolaganju sebe i svoja tela, Sterijin predložak, i rediteljkinu veru u moć glume. Podelom i raspodelom inicijalnog teksta, verovatno i količinom i kakvoćom ličnog talenta, igru je vodio Jovan Torački. On je ovom komadu, pored već osvedočene sposobnosti da u verbalnom delu uloge koje tumači, iznalazi nijanse, boje i neočekivane amplitude, pokazao sopstvene neslućene mogućnosti onog što se naziva „fizički teatar“. U preplitaju seta vebalnih reinterpretacija, inače dosta ravnog teksta i nadasve poznatih motiva, i začudne antropomorfne pokretljivosti, odnosno nečeg što bi bilo svojerstan “bodymaking”, ovaj glumac uspeva da ovom scenskom torzu, koji je zamislila Anđelka Nikolić, obezbedi dimenziju koja je začudna i izazovna.

Dragan Đorđević je dobar partner Toračkom u ovom izvođenju. I to na dva načina, oba svrsihodna i saradnička. Prvo, svoje delove, karaktere i tipove, igra posvećeno i tačno, sasvim u duhu onog što režija podrazumeva u ovakvom Steriji. S druge strane, partnerski otvoren, omogućava Toračkom da poentira sva ona mesta u komadu koja se nude za takvu realizaciju. Ovakva lepa i nesebična saradnja, gde jedan glumac svojom pametnom i preciznom igrom, olakšava drugom da briljira, nije česta.

Dragan Đorđević, u ovoj predstavi, i ne samo time, pokazuje svoju umetničku zrelost. Izvođenje dela “ Imanje i nemanje” primer je da eksperiment i minimalizam inscenacije, kada se valjano i nadahnuto izvedu, imaju svoje mesto na pozornici. Pod uslovom da naiđu na raspoložene i razigrane glumce. Što se u zrenjaninskoj predstavi desilo!

Piše književnik i publicista Zoran Slavić

Prijavite se na našu mejling listu i besplatno jednom nedeljno stizaće Vam najvažnije vesti na mejl
  • Divider

  • Divider
Na vrh